ಮೊನ್ನೆ CEASEFIRE ಎಂದು ಟ್ರಂಪ್ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದಾಗ ನಂಬಲೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ… ಈ ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಡವಟ್ಟು ಜಾಸ್ತಿ… ಏನೋ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ… ನಾವು ಒಪ್ಪಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು

ಆಮೇಲೆ ಅದಾಗಿ 10-15 ನಿಮಿಷಕ್ಕೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ Foreig Secy ವಿಕ್ರಮ್ ಮಿಸ್ರಿಯವರು ಮಾಧ್ಯಮದ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಾವೂ ceasefire ಗೆ ಒಪ್ಪಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಾಗ ತೀವ್ರ ಹತಾಶೆಯಾಯಿತು… ಅದಾದ ನಂತರ ಆಫೀಸ್ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಚಿಕ್ಕ ವಾಕ್ ಹೋಗಿ ಬಂದು, ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದರೂ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಒಂಥರಾ ಹತಾಶೆ..

ಕೈಗೆ ಬಂದ ತುತ್ತು ಬಾಯಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅಂತ.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಆವತ್ತು Operation Sindoor ಗೆ ನಿಂತು ಹೋಗಿದ್ದರೆ… ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ನಂತರ ಆವತ್ತು ರಾತ್ರಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ನೂರಾರು ಶಸ್ತ್ರಸಹಿತ ಡ್ರೋನ್ ಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸುವುದು … ನಮ್ಮ ಗಡಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿರುವ ನಾಗರಿಕರ ಮನೆಗಳತ್ತ ಆರ್ಟಿಲರಿ ಶೆಲ್ ಗಳನ್ನು ಸಿಡಿಸುವುದು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಬಂತು.

ನಮ್ಮ ಕಡೆಯಿಂದ ಬಲವಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹೋಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇತ್ತು… ಮೇ 7-8 ರ ರಾತ್ರಿಯಂತೂ ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು ಎಂದರೆ ಇನ್ನೇನು ಕರಾಚಿಯ ಬಂದರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮಿಸೈಲ್ ಗಳು ಹೋಗಿ ಬಿದ್ದವು… ಕರಾಚಿ ಬಂದರು ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದೆ… 1971ರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನೌಕಾಪಡೆಯ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಕರಾಚಿ ಬಂದರು, ಒಂದು ವಾರದ ತನಕ ಉರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು… ಈಗ ಇತಿಹಾಸ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಸುದ್ದಿಗಳು ಬರತೊಡಗಿದವು… ಮತ್ತು ಟ್ವಿಟ್ಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಇದು ಬಹಳ ಸಂಚಲನವನ್ನೇ ಮೂಡಿಸಿತು. ಆದರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ನೋಡಿದರೆ ಹಾಗೆ ಆದ ಅಧಿಕೃತ ಮಾಹಿತಿಯೇನು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಲಾಹೋರ್ ನಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಕಾಣಿಸಿದೆಯಂತೆ… ರಾವಲ್ಪಿಂಡಿಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮೈದಾನ ಬಾಜುವಿನಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಬಾಂಬು ಬಿದ್ದಿದೆಯಂತೆ.. ಮತ್ತಷ್ಟು ಪಾಕಿಸ್ತಾನೀ air base ಗಳು ಉಡೀಸ್ ಆಗಿವೆಯಂತೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಸುದ್ದಿಗಳು ಬಂದವು…

ನಮಗೆ ಒಂಥರ ಕಸಿವಿಸಿ. ನಮ್ಮ ಸೈನ್ಯ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಸೈನ್ಯಕ್ಕಿಂತ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಜಾಸ್ತಿ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದರೂ ಅವರ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆಟೋಟಾಪಗಳ ನಡುವೆ ನಾವು ಅಂಥ response ಅನ್ನೇನು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಕಸಿವಿಸಿ.

ನಂತರ, ಇಲ್ಲ ಡ್ರೋನ್ ಗಳು ಮತ್ತೊಂದು ಬಂದು ಮುಗಿಯಲಿ… ಶತ್ರುವಿನ ಅಸ್ತ್ರ ಖಾಲಿಯಾದ ನಂತರ ನಮ್ಮವರು ದಾಳಿ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವ ವಾದ ಬಂತು. ಇರಬಹುದು.. Makes sense ಅನ್ನಿಸಿತು

ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಗಮನ ಸೆಳೆದು ನಮ್ಮ ಎದೆಯುಬ್ಬಿಸಿದ್ದು ನಮ್ಮ Air Defense Systems. ನಾವು Air Offense ಎಷ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ (9 ಉಗ್ರ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಗಳನ್ನು ನೆಲಗೆಡವಿದ ನಂತರ) ಅನ್ನೋದರ ಬಗ್ಗೆ clarity ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ Air Defense ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣಿಗೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಪಾಕಿನ ಸಹದ್ದಿನಿಂದ ಒಳಬರುವ ಮಿಣುಕು ಡ್ರೋನ್ ಗಳು ಹತಾಶವಾದ ಉಲ್ಕಾಪಾತಗಳಂತೆ ಗಳಗಳನೆ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿತ್ತಿದ್ದು ನೋಡಿ ಅದೆಂತದೋ ಒಂದು ಸಂತೋಷ. ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಇಂತಹ system ಗಳಿವೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ.

(ಚಿತ್ರ: ಭಾರತೀಯ ಏರ್ ಡಿಫೆನ್ಸ್ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಗಳು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಡ್ರೋನ್ ಗಳನ್ನು ಕೆಡುವುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ)

ಇವೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಕಾಡಿದ್ದು ಗಡಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ವಾಸವಿರುವ ನಮ್ಮ 40 (ಅಥವಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು) ನಾಗರೀಕರು ಪಾಕಿಸ್ತಾನೀ ಶೆಲ್ಲಿಂಗ್ ಗೆ ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದು.

ನೋಡಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯ ಆಡಳಿತಗಾರರು ಎಂತಹ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯಿಲ್ಲದ ಜನ ಎಂದು. ಒಂದು, ನಮ್ಮ ಸೇನೆಯ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ತಾಳಲಾರದೆ ನಮ್ಮ ಅಮಾಯಕ ನಿರಾಯುಧ ನಾಗರೀಕರಿಗೆ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಶೆಲ್ಲಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ್ದು. ಎರಡು, ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ತನ್ನ ವಾಯುಪ್ರದೇಶ (Airspace) ಅನ್ನು ಮುಚ್ಚದೇ ನಾಗರೀಕ ವಿಮಾನಗಳಿಗೆ ಹಾರಲು ಬಿಟ್ಟು, ಭಾರತದ ಪ್ರತಿದಾಳಿ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳು ಅವ್ಯಾವುದಕ್ಕದರೂ ಮೊಟಕಿ, ಬಿದ್ದು, ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮುದಾಯದ ಮುಂದೆ “ನೋಡಿ, ಭಾರತ ನಾಗರೀಕ ವಿಮಾನಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದಿದೆ” ಎಂದು ಕಿರುಚಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿದ್ದು. ಮೂರು, ತನ್ನ ರಾಕೆಟ್ ಲಾಂಚರ್ ಗಳನ್ನು ತನ್ನ ನಾಗರೀಕರಿರುವೆಡೆಗೆ ತಂದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಫೈರ್ ಮಾಡಿದ್ದು - ಏಕೆಂದರೆ ಭಾರತ ಆ ರಾಕೆಟ್ ಗಳ ಮೂಲ ಹುಡುಕಿ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರೆ ನಾಗರೀಕರಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಅನೇಕರು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಬಹುದು ಕೂಡ. ಆಗ ಮತ್ತೆ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮುದಾಯದ ಮುಂದೆ ಗೋಳಿಡಬಹುದು ಎಂದು. ನೋಡಿ, ಅದು ಎಂತಹ ದರಿದ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರವೆಂದರೆ, ತನ್ನ ನಾಗರೀಕರ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಅದು ಬೆಲೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ!

ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆಗಿ, ನಮ್ಮವರು ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ/ಪ್ರತಿದಾಳಿ ನಡೆಸುತ್ತರೆಂದು ನೀರಿಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಬಂತು ನೋಡಿ ಈ CEASEFIRE ಎಂಬ ಕ್ಷಿಪಣಿ - ನಮ್ಮೊಳಗಿದ್ದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಫೈರ್ ಕುಸಿದುಹೋಯಿತು. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

In fact, ಇವತ್ತು ಸಂಜೆ ಭೂಸೇನೆ, ವಾಯುಸೇನೆ ಮತ್ತು ನೌಕಾಸೇನೆಯ 3 ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಬಂದು Press Brief ಕೊಡುವವರೆಗೂ ಇದು ಏಕೆ, ಹೇಗೆ, ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ, Indian Armed Forces - as professional as they are, ಬಂದು ಅವರು ಕಳೆದ 3-4 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ Neutralizations ಮತ್ತು ಪ್ರತಿದಾಳಿಗಳನ್ನು pin-to-pin ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಿದಾಗ - ಏಕೆ, ಏನು, ಹೇಗೆ, ಎತ್ತ ಎಂಬುದು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು. ಒಂಥರ ಸಮಾಧಾನದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು.

Operation Sindoor - ಅವತ್ತು ರಾತ್ರಿ 9 ಉಗ್ರ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಬಿಡಿ, ಅದನ್ನು ಮರುದಿನವೇ ಸಾಕ್ಷಿ ಸಮೇತ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದಿಟ್ಟಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅದರ ನಂತರ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರತಿದಾಳಿಗಳ ವಿವರಗಳು ಇಂದು ಜಗಜ್ಜಾಹೀರಾಯಿತು.

ಅವರ ಕಡೆಯಿಂದ ಡ್ರೋನ್ ಗಳು ಹಾರಿಬಂದ ಮೊದಲ ದಿನ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ನ್ಯೂಟ್ರಲೈಸ್ ಮಾಡಿ, “ನಾವು ಸುಮ್ಮನಿರಲ್ಲ” ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಕೊಡಲು 2-3 airbase ಗಳನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿ ನಮ್ಮವರು ದಾಳಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಲಾಹೋರ್ ಕೂಡ ಒಂದು. ಲಾಹೋರ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಏರ್ ಬೇಸ್ ಗೆ ನಮ್ಮವರು ಮಿಸೈಲ್ ಹೊಡೆದದ್ದು ಅವರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಮುಖಭಂಗ.

ಆದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನೀ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಗೊತ್ತಲ್ಲ. ಎರಡನೇ ದಿನವೂ ಡ್ರೋನ್ ಗಳು ಹಾರಿಬಂದವು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕಡೆಯಿದ ಅಂಥ ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದನೆ ಆವತ್ತಿರಲ್ಲಿ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಮತ್ತೆ ಮೂರನೇ ದಿನವೂ ಬಂದವು (ಅಂದರೆ ಶುಕ್ರವಾರ ರಾತ್ರಿ). ಆಗ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ AirForce ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಾಳಿ ನಡೆಸಿತು. Rafiqui, Murid, Sukkur, Sialkot, Pasrur, Chunian, Sargodha, Skardu, Bholari, Jacobaba ಮುಂತಾದ ವಾಯುನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳು ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಸಿದವು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಅವರ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲೇ ಇರುವ, ಅವರ ವಾಯುಪಡೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ವಾಯುನೆಲೆ ಇಸ್ಲಮಾಬಾದ್ ನ ಚಕ್ಲಾಲಾ ನೂರ್ ಖಾನ್ ಬೇಸ್ ಮೇಲೆ ದಾಳಿಯಾಯಿತು. ಇದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನೀಯರಿಗೆ ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತಾಯಿತು. Indian Airforce just overwhelmed them.

ಬಹುಶಃ ಈ ಎಸ್ಕಲೇಶನ್ ಅನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮ ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯರ್ ಖಜಾನೆಗೂ ನಾಳೆ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳು ಬಂದು ಬೀಳಬಹುದು ಎಂಬ ಕಟುಸತ್ಯದ ಅರಿವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕಾಯಿತು. ಅಮೆರಿಕೆಗೆ ಅಂಗಲಾಚಿಕೊಂಡು ಯುದ್ಧ ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಿತು. ಅಮೇರಿಕಾ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಅಳಲನ್ನು ತಿಳಿಸಿತು. ಭಾರತೀಯರು ಅವರಿಗೇ ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಲು ತಿಳಿಸುವಂತೆ ಸೂಚಿಸಿದರು. ನಾಚಿಕೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಪಾಕಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ನಮ್ಮ DSMO ಗೆ ಕರೆಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ನಿಲುವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು.

ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಗುರಿ ಯುದ್ಧವಾಗಿರಲ್ಲಿ. ಆ ಉಗ್ರ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ನೆಲಸಮಮಾಡಿ ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದಾಗಿತ್ತು. ನಾವದನ್ನು ಆವತ್ತೇ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಯುದ್ಧದ ವಾತವರಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದು ನೀವು, ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೀವು ಎಂದು ಸೇನೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹೇಳಿತು. ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವೂ ಇದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿತು.

ನಾವು ಈ ಆಪರೇಶನ್ ಅನ್ನು ಯುದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಶುರು ಮಾಡಿಲ್ಲ. But if Pakistan wants to go up in the Escalation ladder, India will retaliate and escalate to whatever extent it demands, ಅಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಇದರಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಭೂಸೇನಾ 40-50 ಸೈನಿಕರು artillery ಫೈರಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಭಾರತ ಮಾತೆಯೂ ತನ್ನ 5 ವೀರ ಸೈನಿಕ ಸುಪುತ್ರರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು.

ಆದರೆ ಗಡಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ 40ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ನಮ್ಮ ನಾಗರೀಕರ ಸಾವಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗೋದು ಯಾವಾಗ? ಕಾದು ನೋಡಬೇಕು.

ನಮ್ಮ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಡಿ. ನಮಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು.